முதன்மை உள்ளடக்கத்திற்குச் செல்

இடுகைகள்

காதலெனும் கடலிலே

நீண்ட வானம்
நீளும் இரவுகள்
அகண்ட வெளி
ஆளில்லாத் தீவு

விழி விரித்த
விண்மீன்கள்
பாதம்படாத கடற்கரை
பதித்திடுவோம் பாதத்தை

அலையின் ஓசைகள்
அசைந்தாடும் தென்னைகள்
தாலாட்டும் நித்தமும்
தனித்தே வாழ்ந்திடுவோம் தரணியில்

படபடக்கும் பட்டாம்பூச்சிகள்
புல்லின் மேல் பனித்துளிகள்
படர்ந்தே கிடப்போம்
உறவுகளுடன் இணைவோம்

காலைத்தடவும் அலைகள்
காணக் கிடைக்க வரங்கள்
இயற்கையுடன் இணைவோம்
இசைந்தே வாழ்வோம்

கரம்கோர்த்த நடைகள்
கடற்கரையை அளந்திடும்
இருகரம் பிணைந்தே
இருவுடலை இணைப்போம்

தீராத தாகம்
தீர்த்திடும் விழிகள்
இணைந்த உடல்கள்
ஒற்றை உயிராய் காதல்

உயிரில் நிறைந்திடும்
உண்மைக் காதலை
பிரியாமல் நாளும்
பொத்தியே வைப்போம்
ஆழ்கடலில்

காதலெனும் கடலில்
கலந்திடுவோம் நாளும்
கற்கால வாழ்க்கைக்கு
திரும்பிடுவோம் நாமும்..

காதலை உயிர்ப்பித்து
காதலாய் வாழ்ந்து
காதலில் நிறைந்து
காதலாய் கரைவோம்...


இக்கவிதை கவிஞர்  சதீஷ் விவேகா அவர்களின் படைப்பாகும்!
சமீபத்திய இடுகைகள்

பணம்... பணம்...!

பணம்,பணம்,பணம்!!
அட
பணம்,பணம்,பணம்!!

பெத்தவனிங்கே
காசு கேட்குறான்!
பெத்ததைகூட
காசா பாக்குறான்!

பாசமும் இங்கே
 வேசம்தானாடா!
காசு செய்கின்ற
 வேலைதானடா!

                       (பணம்)

 கல்விக்குகூட
காசு கேட்குறான்!
கற்பதைகூட
காசா பாக்குறான்!

 தாயும் சிலநாள்
 சோறுபோடுவா!
காசு இல்லேனா
கூறுபோடுவா!
                               (பணம்)
 பிறக்கவும்
இங்கே காசு
 கேக்குறான்!
அட
பிணத்திலும்கூட
நெற்றி காசே
தேடுறான்!

 கழிவினில் கூட
காசப்
பார்த்திட்டா
அட
கதறியே ஓடி
தேடி எடுக்கிறான்!

                         (பணம்)

காதலும்
இங்கே மாறி
போச்சுது!
காசு
செய்கின்ற
  வேலையாச்சுது!

கற்பும்கூட
கனவா
போகுது!
காசு இருந்தா
மாசு
ஆக்குது!

                          (பணம்)

பண்பாடு
இங்கே
பரிதவிக்குது;
படைத்தவன்
 மனமோ
துடிதுடிக்குது!

படைத்தவனோடு
போட்டி
போடுமோ!
கடவுளே;
உன்னை
அடிமையாக்கி
ஆட்டம் போடுமோ!

                             (பணம்)
 கடவுளை
பார்க்கவும்
காசு கேட்கிறான்;
அட
கவலையை
மறக்கவும் காசு
கேட்கிறான்!

இதை
பார்த்து,பார்த்து
தினம்
சிரிக்கிறான்!

பரமன்;

பாரினில்
வந்தால் ;
அவனும் காசே
கடவ…

உழவு!

அவிழ்ந்தது

உழவனின் உடையல்ல-நம்
அனைவரின் ஆடை...

நிர்வாணமாய்

நின்றது நிலக்கிழானல்ல
நீயும் நானும்...

பட்டினிப்போர்

படோபமாய் வாழ்வதற்கல்ல-நம்
பிள்ளைகள் பட்டினி போக்கிட.

அவன்

குடல் பசி பொறுப்பது-வரும்
குலம் பசியின்றி வாழ்ந்திட

கேட்பது

யாசகமும் அல்ல-நிற்பது
யாசகனும் அல்ல,

அரசே
குடிகாப்பதுன் கடமை-அவன்
கும்பி கொதித்தால் அதில்-நீ
தீய்வது உண்மை

மக்களே

விளைநிலங்களை - நாம்
விலைநிலங்களாய் பார்த்தால் வந்த நிலை- அவனுக்கு...

இனி

காய்கனிகளை கடைத்தெருவில் தேடாதே
குடியானவன் குடிசையில்  தேடு.

அவன்
பிள்ளைக்கு -அவனே
பெயர்வைக்கட்டும்

அவன்
விளைச்சலுக்கு -அவனே
விலை வைக்கட்டும்!

இக்கவிதை கவிஞர் முனீஸ்வரன் அவர்களின் படைப்பாகும்!

வீதியோரம் வீழ்ந்த மலர் !

ஏனோ நானும்
வாழ்ந்துகொண்
டிருக்கிறேன் !
எவர் பொருட்டோ நான்
தேய்ந்துகொண்
டிருக்கிறேன் !

ஒரு
'பாதையோர மலராக',
பார்ப்பவர்  கண்ணுக்கு
முள்ளாக,
எந்த நேரமும்
பறந்து செல்லக்
காத்திருக்கும்
பதராக.......
ஏனோ நானும்
வாழ்ந்துகொண்
டிருக்கிறேன் !
எவர் பொருட்டோ நான்
தேய்ந்துகொண்
டிருக்கிறேன் !

ராகமில்லாத
இந்த வரிகள்
எந்த ரகம்?
என்ன பயன்?

மீட்டும் விரலின்றி
வாடுமொரு
வீணையின்
தந்தியாய்,
வியக்கும் கண்களின்றி
ஏங்கும் ஒரு
விசித்திரச் சிற்பமாய்,
விழலில்பாய்கின்ற

வெள்ளத் துளிகளாய்,
வேனலின் வெக்கையாய்,
கானற்பாலையில்
கனலும் முட்களாய்,
கண்களின் ஓரத்தில் காய்ந்த
கண்ணீர்த் துளிகளாய்,
என்றும் எவருக்கும்
ஏற்காத பாரமாய்,
கனியாத எட்டியாய்,
விரியாத மொட்டாய்,
விடியாத இரவாய்,
வேண்டாத வாழ்வாய்,
பணியாத வீம்பாய்,
பாழ்மனத் தீயினில்
வெந்திடும் நாளமாய் ....

விடியலைக் கனவினில்
கண்டதோர் குளுமையில்,
வேதனை மரத்த
மனத்துடன்
இன்னும்....

ஏனோ நானும்
வாழ்ந்துகொண்
டிருக்கிறேன் !!
எவர் பொருட்டோ நான்
தேய்ந்துகொண்
டிருக்கிறேன் !


--கே. பாலாஜி
  21.11.2016
இரவு 8 மணி

இக்கவிதை கவிஞர் பாலாஜி அவர்களின் படைப்பாகும்!

திரையரங்கம்

தாய்த்தமிழ் வணக்கம்
×××××××××××××××××××××
தாய்க்கும் - என்
தாய் கொடுத்த தமிழுக்கும்
முதன்மை வணக்கம்

கவிச்சர தலைமை வணக்கம்
×××××××××××××××××××××××××××××
கவிச்சர என் தலைமை கவிஞர்களுக்கு இந்த
கன்னி கவிஞன்
வணக்கங்களை தெரிவித்து கவிதொடுக்கிறேன்...

அவை வணக்கம்
××××××××××××××××××
கல்தோன்றா மண் தோன்றா
மூத்த குடிதமிழ் குடியான
என்
தமிழ் உறவுகளுக்கு என்
வணக்கங்கள்...

உபதலைப்பு
××××××××××××
திரையரங்கம்
×××××××××××××××

இருட்டறையில்
நானறியாமல்
சிரிக்கவும், அழுகவும்
விரும்பிச்சென்று...
திரையில் என்
தலைவனின் அறிமுகத்தில்
வாரி பூவீசி..
நிழலுடன் நிஜமாய்- நான் ஆடி
அவன் காதலை - என்
காதலாக்கி என்னவள் என்று
நான் ஆடிப்பாடி ஓய்ந்து
அமர்கையில்
சிறிய இடைவேளை அப்பொழுது
தான் உணர்ந்தேன் என்னருகில்
இருப்பவரையும் -இது
நிழல் என்பதையும்...
மீண்டும் ஒளி அணைக்கப்பட்டது
விழி விரியத்தொடங்கியது...
என் தலைவன்
சண்டையிடும் போது - உடன்
நானும் போராடினேன்...
சண்டையிட்டேன்...
இறுதியில்
தர்மத்தின் வாழ்வுதனை சூதுகவ்வி
தர்மம் நிலைநாட்டப்பட்டது...
ஒளி வந்த பிறகு தான்
புரிந்தது நிகழ்ந்தது
மாயையென்று...
வாழ்க்கையும் இதுதானா?
க…

நீ ஒருத்தி மட்டும் தானே !

நீ ஒருத்தி மட்டும் தானே !
உனக்குத் தெரியாது நான் யாரென்றோ,  யாராக வளர்வேன் என்றோ !
ஆனால், உனது கருப்பையில் சுருண்டு கிடந்த போதே நானறிவேன் அல்லவா  நீதான் என் தாய் என்று ! 
உனது வேண்டுதல்கள், உனது முணுமுணுத்தல்கள், இவை அனைத்தும் உறங்காமல் கண்களை மூடிக்கொண்டு கிடந்த என்னை எத்தனை வருத்தின என்று நீ அறிய மாட்டாய் !  ஏமாற்றியது

விதியின் பிழையதுவோ?

திடுமென எனை
 தீண்டும் பாலைவன
தென்றலென என்னில்
 வந்தாய்!

சோலைவன
 மானதென்றே வாழ்வு!
நெஞ்சகத்து கர்வம்
   கொண்டு குளிர்மதி
 யெனவே நானிருந்தேன்!

வஞ்சிப்பார் யாருமில்லை!
வாழ்வதுவோ
 துவங்கவில்லை;
நெஞ்சுறைக்க நீயுரைத்த
வார்த்தைகளி னீரம்
 காயவில்லை
அஃதிருக்க....

 அன்பென்றே ஆசை
 கொண்டு; அணுவணுவும்
  உனை நினைந்து!
முன்பிருந்த சோகமதோ முற்றிலுமாய் தான்தேய!

இச்சகத்தில் இச்சை
 கொண்டு இன்புற்றி
ருந்த வேளையிலே!
வசையில் நாண்
தொடுத்து!
நெஞ்சகத்தை நீ
துளைத்து;
வஞ்சகனாய் சித்தரித்து;
வார்த்தைகளை
 வீசிவிட்டாய்!

ஒரு கணமும்;
எனை பிரியின்
 உயிர்பிரியும் என
உரைத்த நீ இன்றோ!
உனை பிரிந்து
நான் வாட எனை
 மறந்தே நீ வாழ!
விதி செய்த
 பிழையெனவே!
கண்ணம்மா!
மதிமறந்து
 வாடுகின்றேன்.....
இக்கவிதை கவிஞர் கவின்மொழிவர்மன் அவர்களின் படைப்பாகும்!